"Za czym kolejka ta stoi?" - te słowa Ernesta Brylla powinien był wspomnieć każdy, komu przyszło do głowy uczestnictwo w "ulubionym iwencie warszawiaków", po stronie lewobrzeżnej. U nas, na Pradze było inaczej, a u nas na podwórku konkretnie, wystarczyło oddać się na słuchaniu i to na leżaka na leżakach. No i na spożyciu dóbr konsumpcyjnych. Galeria nasza stała otworem. Na fortepianku przygrywał, skąpany w blasku świec, przedstawiciel "głównego nurtu jazzowego" Bogdan Hołownia. Było romantycznie, nastrojowo i nieco wyskokowo.